اخترک چهارم اخترک مرد تجارتپيشه بود. اين بابا چنان مشغول و گرفتار بود که با ورود شهريار کوچولو حتا سرش را هم بلند نکرد.
شهريار کوچولو گفت: -سلام. آتشسيگارتان خاموش شده.
-سه و دو میکند پنج. پنج و هفت دوازده و سه پانزده. سلام. پانزده و هفت
بيست و دو. بيست و دو و شش بيست و هشت. وقت ندارم روشنش کنم. بيست و شش
و پنج سی و يک. اوف! پس جمعش میکند پانصدويک ميليون و ششصد و بيست و دو
هزار هفتصد و سی و يک.
-پانصد ميليون چی؟
-ها؟ هنوز اين جايی تو؟ پانصد و يک ميليون چيز. چه میدانم، آن قدر کار
سرم ريخته که!... من يک مرد جدی هستم و با حرفهای هشتمننهشاهی سر و
کار ندارم!... دو و پنج هفت...
شهريار کوچولو که وقتی چيزی میپرسيد ديگر تا جوابش را نمیگرفت دست
بردار نبود دوباره پرسيد:
-پانصد و يک ميليون چی؟
تاجر پيشه سرش را بلند کرد:
-تو اين پنجاه و چهار سالی که ساکن اين اخترکم همهاش سه بار گرفتار
مودماغ شدهام. اوليش بيست و دو سال پيش يک سوسک بود که خدا میداند از
کدام جهنم پيدايش شد. صدای وحشتناکی از خودش در میآورد که باعث شد تو
يک جمع چهار جا اشتباه کنم. دفعهی دوم يازده سال پيش بود که استخوان
درد بیچارهام کرد. من ورزش نمیکنم. وقت يللیتللی هم ندارم. آدمی
هستم جدی... اين هم بار سومش!... کجا بودم؟ پانصد و يک ميليون
و...
-اين همه ميليون چی؟
تاجرپيشه فهميد که نبايد اميد خلاصی داشته باشد. گفت: -ميليونها از اين
چيزهای کوچولويی که پارهای وقتها تو هوا ديده میشود.
-مگس؟
-نه بابا. اين چيزهای کوچولوی براق.
-زنبور عسل؟
-نه بابا! همين چيزهای کوچولوی طلايی که وِلِنگارها را به عالم هپروت
میبرد. گيرم من شخصا آدمی هستم جدی که وقتم را صرف خيالبافی
نمیکنم.
-آها، ستاره؟
-خودش است: ستاره.
-خب پانصد ميليون ستاره به چه دردت میخورد؟
-پانصد و يک ميليون و ششصد و بيست و دو هزار و هفتصد و سی و يکی. من
جديّم و دقيق.
-خب، به چه دردت میخورند؟
-به چه دردم میخورند؟
-ها.
-هيچی تصاحبشان میکنم.
-ستارهها را؟
-آره خب.
-آخر من به يک پادشاهی برخوردم که...
-پادشاهها تصاحب نمیکنند بلکه بهاش «سلطنت» میکنند. اين دو تا با
هم خيلی فرق دارد.
-خب، حالا تو آنها را تصاحب میکنی که چی بشود؟
-که دارا بشوم.
-خب دارا شدن به چه کارت میخورد؟
-به اين کار که، اگر کسی ستارهای پيدا کرد من ازش بخرم.
شهريار کوچولو با خودش گفت: «اين بابا هم منطقش يک خرده به منطق آن
دائمالخمره میبَرَد.» با وجود اين باز ازش پرسيد:
-چه جوری میشود يک ستاره را صاحب شد؟
تاجرپيشه بی درنگ با اَخم و تَخم پرسيد: -اين ستارهها مال
کیاند؟
-چه میدانم؟ مال هيچ کس.
-پس مال منند، چون من اول به اين فکر افتادم.
-همين کافی است؟
-البته که کافی است. اگر تو يک جواهر پيدا کنی که مال هيچ کس نباشد
میشود مال تو. اگر جزيرهای کشف کنی که مال هيچ کس نباشد میشود مال
تو. اگر فکری به کلهات بزند که تا آن موقع به سر کسی نزده به اسم خودت
ثبتش میکنی و میشود مال تو. من هم ستارهها را برای اين صاحب شدهام
که پيش از من هيچ کس به فکر نيفتاده بود آنها را مالک بشود.
شهريار کوچولو گفت: -اين ها همهاش درست. منتها چه کارشان میکنی؟
تاجر پيشه گفت: -ادارهشان میکنم، همين جور میشمارمشان و
میشمارمشان. البته کار مشکلی است ولی خب ديگر، من آدمی هستم بسيار
جدی.
شهريار کوچولو که هنوز اين حرف تو کَتَش نرفتهبود گفت:
-اگر من يک شال گردن ابريشمی داشته باشم میتوانم بپيچم دور گردنم با
خودم ببرمش. اگر يک گل داشته باشم میتوانم بچينم با خودم ببرمش. اما تو
که نمیتوانی ستارهها را بچينی!
-نه. اما میتوانم بگذارمشان تو بانک.
-اينی که گفتی يعنی چه؟
-يعنی اين که تعداد ستارههايم را رو يک تکه کاغذ مینويسم میگذارم تو
کشو درش را قفل میکنم.
-همهاش همين؟
-آره همين کافی است.
شهريار کوچولو فکر کرد «جالب است. يک خرده هم شاعرانه است. اما کاری
نيست که آن قدرها جديش بشود گرفت». آخر تعبير او از چيزهای جدی با تعبير
آدمهای بزرگ فرق میکرد.
باز گفت: -من يک گل دارم که هر روز آبش میدهم. سه تا هم آتشفشان دارم
که هفتهای يک بار پاک و دودهگيریشان میکنم. آخر آتشفشان خاموشه را
هم پاک میکنم. آدم کفِ دستش را که بو نکرده! رو اين حساب، هم برای
آتشفشانها و هم برای گل اين که من صاحبشان باشم فايده دارد. تو چه
فايدهای به حال ستارهها داری؟
تاجرپيشه دهن باز کرد که جوابی بدهد اما چيزی پيدا نکرد. و شهريار کوچولو راهش را گرفت و رفت و همان جور که میرفت تو دلش میگفت: -اين آدم بزرگها راستی راستی چهقدر عجيبند!
