از بچهها عذر میخواهم که اين کتاب را به يکی از بزرگترها هديه کردهام. برای اين کار يک دليل حسابی دارم: اين «بزرگتر» بهترين دوست من تو همه دنيا است. يک دليل ديگرم هم آن که اين «بزرگتر» همه چيز را میتواند بفهمد حتا کتابهايی را که برای بچهها نوشته باشند. عذر سومم اين است که اين «بزرگتر» تو فرانسه زندگی میکند و آنجا گشنگی و تشنگی میکشد و سخت محتاج دلجويی است. اگر همهی اين عذرها کافی نباشد اجازه میخواهم اين کتاب را تقديم آن بچهای کنم که اين آدمبزرگ يک روزی بوده. آخر هر آدم بزرگی هم روزی روزگاری بچهای بوده (گيرم کمتر کسی از آنها اين را به ياد میآورد). پس من هم اهدانامچهام را به اين شکل تصحيح میکنم:
آنتوان دو سنتگزوپهری
من هم برگردان فارسی اين شعر بزرگ را به دو بچهی دوستداشتنی ديگر تقديم میکنم: دکتر جهانگير کازرونی و دکتر محمدجواد گلبن
احمد شاملو
